Voor de beeldvorming, ik ben ook teamleider van De Kentering 2, waar ook is voorgekomen, dat ik de non-playing captain ben. En ik heb mijn routines. Eerst ga ik foto’s maken van de speler, daarna probeer ik de openingen te bekijken en vervolgens ga ik proberen de partijen te volgen. Zo ook gisteren.
Helaas voor Nick, juist de persoon die geschiedenis schrijft, heb ik zijn partij helemaal niet kunnen volgen. Maar dat komt ook door zijn partij. Het leek alsof zijn tegenstander en hij een potje weggeefschaak deden. Na vijf zetten, stond onze Nick al twee stukken achter. Dat zag ik bij het maken van de foto en noteerde voor mezelf een 0 voor Nick. Het was daarom ook verrassend, dat de barman later tegen mij zei: “Jullie bord zes die gaat winnen.”
Verbaasd keek ik hem aan en zag dat Nick de Dame van de tegenstander had gepakt. Hij stond inderdaad gewoon gewonnen. Prompt plaatste hij een Torenoffer. Volgens mij kon deze offer niet, maar nadat de offer niet werd geaccepteerd, kwam Nick nóg beter te staan. De zetten van Nick die volgden, waren wat mij betreft uit het boekje. Vol op de aanval en gedurfde zetten. Het duurde ook niet lang meer, voordat zijn tegenstander opgaf. Enig minpuntje, Nick zag tot drie keer toe een mat in één over het hoofd.
Ondertussen keek ik naar de andere borden. Len speelde op bord 5 met wit. Een zeer gedurfde partij, waarbij hij een loper en een paard ruilt voor een toren en een pion. De partij van Len zag er degelijk uit en hij wist een paar combinaties te plaatsen. Door slimme combinaties wist hij ook de andere toren te verschalken. Len wist daardoor zoveel druk te creëren, waarbij zijn tegenstander mat ging.
Jason had een mooie partij op bord 4. Met zwart kwam hij in de opening toch een pion voor en kon deze voorsprong toch lang behouden, tot in het middenspel. Helaas ging het daar mis, toen hij vergat zijn Dame weg te zetten. Er was vervolgens geen houden meer aan en gaf hij op. Op dat moment staat het dan 1 – 2 voor Tornado 3J.
Vol spanning keek ik naar de verrichtingen op de andere borden. Pieter stond gelijkwaardig, had gehoopt dat hij het remise kon houden. Michiel zag er degelijk uit, maar zag voor hem weinig winstkansen.
Coendert stond in mijn optiek verloren met een stuk achter. Jason kwam enthousiast op mij afgelopen. Tekenend dat ook bij de jongens het teamgevoel aanwezig is. ”Het is pat!!!”, riep Jason. ‘Coendert heeft pat!” Ik weet niet hoe die het heeft geflikt, maar we vierden het als een overwinning!
Pieter was de volgende die klaar was. Pieter zat al krap in de tijd en zijn tegenstander had een vrijpion. Die heeft ie dan toch ergens in het middenspel prijsgegeven, waardoor de partij jammerlijk verloren ging.
Dan komen we bij de laatste partij van Michiel. Zie foto. Michiel kon alleen maar verdedigen en de stukken van werden met elkaar geruild. Kijkend naar de stelling, de druk van wit, had ik er totaal geen vertrouwen in. De h-pion hoefde wit alleen maar op te halen, waarbij daarna ook de twee zwarte pionnen op f opgepeuzeld worden. Als een paar minuten later wit h3 speelt en Michiel h4, is het voor mij duidelijk: wit gaat niet voor de winst. Als teamleider zeg ik tegen de wedstrijdleider: wit gaat niet voor de winst en wil zwart door de tijd jagen. Prompt kwamen beide spelers een remise overeen.
Geschiedenis is geschreven, een 3 – 3 eindstand. Wat ben ik blij voor de jongens, blij voor het team. Ik heb zelf niet achter het bord gezeten, maar de spanning wel beleefd en gevoeld. En op mijn manier heb ik óók een bijdrage geleverd aan deze prestatie.
